KORKMA  İLERLE

Kaç
hayat yaşanır
bir ömre, kaç yaşam sığar

Aldanıp yaşama

kaç kere doğar yeniden
kaç kere
ölebilir insan

Çevir gözlerini içlerine

At bir adım daha

İlerle
korkma uçurumlardan

Alıştırıldığımız yaşam
kendi yaşamımız değil

İç savaşlarımızda yenen de
yenilen de biziz

Öldürmek için peşine düştüğümüz
kendi yaşamımız

yoluna tuzaklar kurduğumuz avımız
kendimiziz.

Korkma

yürü yollarına
Salına salına
sarsıla sarsıla

Henüz ıslak ve nemliyken
şekillendir

Bittiğinde öğrenilen yaşam
neye yarar

Kaç hayat yaşanır ki
bir ömre
kaç yaşam sığar..

netten alıntı (yazar bilinmiyor)

                                      SEN GİTTİN

Sen gittin evimin adresi, kapımın zili gitti
Sen gittin sazımın teli, kuşumun dili gitti
Yangınlar düştü yüreğime, ıssızlaştı şehir
Sokaklara hüzün yağdı, gözlerime yağmur
Kapandı üstüme kapılar, ben kapandım içime
Günlerce haftalarca ağladım
Kırık bir ağaç dalında öksüz bir kuş gibi kaldım

Sen gittin
Hazanlar başladı ömrümde
Yaprağa duran ağaçlarım gitti
Umutlarım gitti, baharlarım
Tutam tutam saçlarım gitti
Dudağımda şarkılar yarım kaldı
Bardağımda rakılar

Sen gittin
Yüreğimde kanayan şiirler
Masamda sigara izmaritleri kaldı
Kaldım öyle tesellisiz ortalarda
Birde yıkıntım

Sen gittin
Şiirlerim öksüz kaldı
Kalemlerim, defterlerim
Ellerim, gözlerim, kirpiklerim
Yüreğimde kalkıp giden gemilerim
Dillerim öksüz kaldı
Ne varsa dağıldı geride kalan
Çöl oldu şiiristanım
Hayalim düşistanım

Sen gittin
Kemanım yayım, güneşim ayım
Mutluluk payım gitti
Kara bulutlar çöktü üzerime
Bir ben kaldım öyle boynu bükük ortalarda
Yastığımda yağmur hıçkırıkları bir de
Ve yüreğime batan cam kırıkları her gece

Sen gittin
Sustu kalbimin bülbülü
Bahçemin gülü soldu
Yoldu bağrımı yokluğun

Sen gittin
Ağzımın tadı
Mutluluğumun adı gitti
Yaslı yaşım, gamlı başım
Zehir aşım, otuz yaşım kaldı
Sen gittin
Hayalim düşüm
Sevincim gülüşüm
Servetim işim gitti

Sen gittin
Özlemin yüreğimde
Yokluğun kirpiğimde çoğaldı
Sen gittin umudum gitti
Gururum gitti
Her gece oturup ağladım
Islandı ekmeğime karıştı korkunç acı
Gülmek nedir unuttum gitti

Gittin ömrüm insafsız ayaklarına toprak oldu
Kavruldu bahçelerim çiçeklerim soldu
Acılarım içimde fışkıran kan
Gönlüm rüzgarda savrulan yaprak oldu

Sen gittin
Çakıl taşlarım
Yürek vuruşlarım
Sevgi kuşlarım gitti
Yaralı bir ceylanın bakışında yaralı kaldım
Her yerde izimi sürüyor avcılar

Gittin işte o gidiş gittin, bir daha dönmedin geri
Yarısı sende kaldı kalbimin, yarısı bende ezgili
Ardında kara bulutlar, kara günler
Ve her gece soğuk ölümler kaldı
Hasretin kaldı birde
Ben kaldım öyle deli, öyle divane ortalarda
Ah seher yeli

SEN GİTTİN BEN BİTTİM MASAL GİBİ

                                   BENİ UNUTMA

Bir gün gelir de unuturmuş insan
En sevdiği hatıraları bile
Bari sen her gece yorgun sesiyle
Saat on ikiyi vurduğu zaman
Beni unutma
Çünkü ben her gece o saatlerde
Seni yaşar ve seni düşünürüm
Hayal içinde perişan yürürüm
Sen de karanlığın sustuğu yerde
Beni unutma
O saatlerde serpilir gülüşün
Bir avuç su gibi içime, ey yar
Senin de başında o çılgın rüzgar
Deli deli esiverirse bir gün
Beni unutma
Ben ayağımda çarık, elimde asa
Senin için şu yollara düşmüşüm
Senelerce sonra sana dönüşüm
Bir mahşer gününe de rastlasa
Beni unutma
Hala duruyorsa yeşil elbisen
Onu bir gün benim için giy
Saksıdaki pembe karanfilde çiğ
Ve bahçende yorgun bir kuş görürsen
Beni unutma
Büyük acılara tutuştuğum gün
Çok uzaklarda da olsan yine gel
Bu ölürcesine sevdiğine gel
Ne olur Tanrıya kavuştuğum gün
Beni unutma..


 ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

  BU GECE SENİ KALBİMDE SON MİSAFİR EDİŞİM

Artık seni yazmayacak kalemim
özlemler büyütmeyecek yüreğim
hayalinin peşinden gitmeyecek gözlerim
aşk çiçeklerini söktüm saksılarından
bu gece kalbimde seni son misafir edişim

sana yarı yoldan döndüğün
dağ gibi bir yürek
dağ gibi bir sevdanın
izlerini bıraktım ardımda
birde sen kokan şiirlerim...
hani olurda sol yanın sızlarsa bil
bu gece kalbimde seni son misafir edişim

gecenin karanlığına ve
mavilerin koyusuna salıyorum
sevdamı usulca
son kez alıyorum hayalini koynuma
bu son ağlayışım yokluğuna
uzak iklimin sevdası hoşça kal
bu gece kalbimde seni son misafir edişim

Ümran AYDIN

                        HOŞGELDİN DÜNYAMA

Suya hayat veren sisli dağlar,
Asi rüzgarlar,
Aşkını ruhuma savurdu.

Şakıyor akşam karanlığında bülbül,
Dile gelmiş,
Gün ışıltılarıyla,
Gece sefaları açılmış,
Bulutlar dağılmakta,
Güneş sarmalıyor ay' ı
Dokunuyor dudaklarıma bir seher yeli.

Bunca zaman neredeydin sevgi neferim,
Dizlerinde derman mı kalmadı yoksa?
Koşman nafile,
Seher yelim dur,
Değsin saçlarıma nefesin yavaş yavaş.

Dağılsın kumlara yazılan sevgimiz,
Taşlarda baki kalsın,
Umuda dair beraberiz sen ve ben,
Semada bulutlar dağıldı,
Masmavi şimdi gökyüzü,
Durgun dalgalar artık sen kokuyor bana.

Neden, niçin, nasıl? diye sorma,
Korkma, yargılama.
Geçmiş,
Her an tekrarlanır sanma gelecekte.
Bahar dalları gibi umutlar yeşersin,
Kurumuş iğneli çamlarda.

Gözbebeğim;
Derman olacaksa sonunda,
Seninle her derde varım.

Busenle,
Erguvanlar çiçeklendi,
En zemheri anımda.

Hoş geldin deniz yüreklim,
Hoş geldin dünyama...

alıntı

                             ÖZLETİYOR SENİ BU YAĞMURLAR

Burada yağmur yağıyor
Aralıksız yağıyor günlerdir
Ama sen yine de şemsiyeni
Almadan gel ilk otobüsle

Buğulanan camlara usulca
Yüzünü çiziyorum ki yüzün
Bir yağmur damlası olup
Düşüyor yapraklarına gülün

Güller de bozamıyor bu uzun
Karanlık sessizliğini kentin
Anılarını yitiriyor sokaklar
Bezirgânlaşıyor bulvar ışıkları

Tarih de kekemeleşiyor bazan
Ki o zaman aşktır tek bilici
Aşksa yürümek gibi bir şey
Duyabilmek kuşların gelişini

Anısı bizsek eğer bu kentin
Unuttuğu türküler bizsek
Acıyı rehin bırakıp bir güle
Anımsatmalıyız bunları bir bir

Sonra yürümeliyiz seninle
Sokaklara caddelere çıkmalıyız
Belki bir aşktır bu kentin
Belleğini geri getirecek olan

Burada yağmur yağıyor ama sen
Şemsiyeni almadan gel yine de
Özletiyor bu çılgın sağanak seni
Sırılsıklam özletiyor biliyor musun


AHMET TELLİ